BMW R35 - zwany "osiołkiem"

Od pewnego czasu chodziło mi po głowie kupno ciężkiego niemieckiego motocykla. Nasiliło się to po kilku "okazyjnych" aukcjach na Allegro. Postanowiłem spieniężyć swoje niektóre sprzęty na rzecz BMW lub ZUNDAPPA. Wybór padł na BMW R35. Traktuję to jako "wprawkę" w zabytki spod marki BMW. Docelowo R12 lub nawet R75 "sahara".

BMW R 35 zwany "Osiołkiem" to stosunkowo prosty i łatwy w odbudowie motocykl. Jest jeszcze stosunkowo  dużo do kupienia dużo części czy to replik czy oryginalnych. 

Pojechałem po jeden motocykl  a wróciłem z materiałem z którego być może powstanie 2 motocykle.  Jeden egzemplarz jest "przedwojenny" i pochodzi z 38 roku., drugi jest powojenny - rocznik trudny do ustalenia ponieważ ktoś wyciął tylną część ramy gdzie znajdował się numer.
Oto co przywiozłem w bagażniku.

Koehler Escoffier - przymiarka silnika

Post napisany specjalnie Kamilowi L. który jest wiernym kibicem prac nad "francuzem".
Zawsze na "fajrant" praca przebiega najefektywniej. Tak było i dzisiaj, postanowiłem na koniec dnia zrobić na szybko wstępny montaż silnika Koehlera do ramy. Takie działanie pozwoli mi podjąć decyzję co zrobić z pokrywką łańcucha magneta. Obydwie pokrywki które kupiłem okazały się nie od tego modelu silnika. Najbardziej chciałbym zostawić pokrywkę z napisem, tak jak to było w oryginale. Jednak to pociąga za sobą albo zakup nowej podstawy bądź jej przecięcie i wydłużenie - tak aby pasowała do pokrywki. Takie działanie jest ograniczone ilością miejsca pod gaźnikiem i iskrownikiem. Chciałem to przymierzyć żeby mieć nad czym się zastanawiać w najbliższym czasie. Poniżej przedsmak togo jak motor będzie wygladał w całości.

Silnik Wankla w MOTORS Creator

 Silnik WANKL'A to legenda,  prawie wszyscy słyszeli, ale nie wszystkim było dane żeby go na żywo zobaczyć czy posłuchać. "Wankla" przyniósł do mojej "pracowni" :) mój przyjaciel Tomek. (Z Tomkiem siedziałem 5lat w szkolnej ławie irytując nauczycieli prześmiewczymi żartami). Silnik dostał od znajomego, który wymontował go z niemieckiej kosiarki do trawy!!! pochodzącej z 1972 roku! (gładź silnika pokryta jest nicasilem

"Wankiel" uległ zatarciu, najprawdopodobniej z niewystarczającej ilości oleju w mieszance. Po rozebraniu okazało się że uszkodzeniu uległy tylko boczne pokrywy zamykające silnik. Najprawdopodobniej da się to w łatwy sposób usunąć szlifując płaszczyzny po których "ślizga się" tłok. Jest szansa na to że będzie można usłyszeć jak na żywo jak pracuje Wankel.

Koehler Escoffier - II miedziowanie

Po drugim miedziowaniu wszystkie wżery zostały usunięte. Zabrałem się do polerowania zbiornika gdy ten w połowie polerowania spadł mi z kolan na drewniane siedzisko fotela ...... Kór.....w@!!!!! No nic trudno "trzeba zebrać to rozlane mleko" i żyć dalej. W tej chwili oddałem zbiornik do specjalisty od wyciągania wgniotek. Mam nadzieję że nie będzie śladu po wgniotce. Jeśli jednak coś zostanie to będę musiał wgniotkę zacynować i jeszcze raz pokryć miedzią. Niepotrzebna dodatkowa robota.

Widać tył zbiornika wypolerowany już prawie na gotowo

Tutaj tylko polerowanie papierem ściernym

UPSSS i zrobiła się bieda

Koehler Escoffier - tłumik wydechu.

Tłumik.

Pierwsze wrażenie co do układu wydechowego było bardzo dobre, ale jak zawsze diabeł  tkwi w szczegółach, tu wgniotka, tam wgniotka… . Uwidoczniło się to jeszcze bardziej po wyczyszczeniu i wstępnym  polerowaniu.  Nauczony doświadczeniem, wiem że zostawienie wydechu w takim stanie zemści się tym że będzie to jeden najbardziej przyciągających wzrok elementów motocykla. Postanowiłem coś z tym zrobić.

Pierwsze próby polegały na zaspawaniu wgniotek i zapiłowaniu, jednak nie przyniosły oczekiwanego rezultatu.

Następny pomysł to wycięcie walcowej części tłumika i zastąpienie jej nową rurą. Tak też i postanowiłem zrobić.

Przed rozcięciem wszystko pomierzyłem, sfotografowałem, zaznaczyłem linie cięcia i w ruch poszła kątówka z cienką 1mm tarczą, Odciąłem „trochę” bliżej, tam gdzie część walcowa przechodzi w zaokrąglenie. W taki sposób dostałem się do wnętrza prymitywnej budowy tłumika. Szlifując czoła końcówek gdzie wchodzi rura wlotowa do tłumika, rozdzieliłem elementy „końcówek” tłumika. Pozwoliło mi to na dostęp do wyklepania wgnieceń promieni.  Następnie pozostało wyciąć z nowej rury odcinek odpowiadający długością staremu, wszystko przypasować i pospawać. Spawy opiłować – by były niewidoczne i cieszyć się nienagannie prostym tłumikiem. Myślę że po chromowaniu tłumik  będzie cieszył oko i ucho.

Została jeszcze do wyprostowania  rura wydechowa, ale tę usługę zlecę spacjaliście z allegro.

Tu wgniotka, tam wgniotka...

Wszystko zostało pomierzone

Zeszlifowanie elementów pozwoliło rozdzielić je od siebie

Nowa rura została docięta na wymiar

Wszystko pasuje "jak ulał"

Z tej układanki niedługo będzie tłumik

Wszystko pospawać do kupy 

I mamy tłumik nieskazitelnie prosty 

Została polerka i "pod chrom"

Koehler Escoffier - "wydechowa" zagadka

Co może mieć wspólnego tłumik od Koehlera i rura o średnicy fi70. 
 Czekam na odpowiedzi. A rozwiązanie w najbliższym czasie, zapraszam do zaglądania.

Koehler Escoffier - zbiornik paliwa cd.

Pomimo późnej pory chciałem jak najszybciej przekazać najnowsze wieści z garażu.
Dziś odebrałem zbiornik z galwanizerni - po pierwszym miedziowaniu. Pierwsze wrażenie było zaskakujące. Spodziewaem się lśniącego zbiornika a otrzymałem zupełnie matowy i to jeszcze z zaciekami.

Poniżej widać niedoskonałości powierzchni po poprzednim polerowaniu - w efekcie końcowym jest to niedopuszczalne

Przystąpiłem do polerowania. Zacząłem od papieru ściernego 800 potem 600 a na koniec 400. To dlatego że "osiemsetka" była za delikatna do usuwania najgłębszych rys. Ostatecznie skończyło się na usuwaniu rys szlifierką oscylacyjną i papierem 220 i 400. Na koniec wypolerowałem cały zbiornik filcem i kultową pastą AUTO MAX .

Widać ile jeszcze pracy przed nami. Warstwa miedzi działa jak "wywoływacz" uwidacznia najdrobniejsze skazy. Na chromie byłoby jeszcze gorzej.

Efekt końcowy jest naprawdę niezły.

Większość niedoskonałości powierzchni została usunięta, teraz zbiornik trafi do ponownego miedziowania potem znów polerowanie i tak aż do uzyskania nieskazitelnej powierzchni.